Της νίκης

Η αριστερά νίκησε! Έστω, μια αριστερά! Γιατί υπάρχουν πολλές και θα πρέπει να υπάρξουν κι άλλες, όσες και οι άνθρωποι. Δεν αστειεύομαι! Για μένα αριστερά σημαίνει πως κάθε άνθρωπος είναι πολύτιμος και κάθε σκέψη απαραίτητη.

To copy or not to copy

Fernando Botero

Η στιγμή της αυθόρμητης δημιουργίας είναι λύτρωτική στιγμή. Μα λίγοι το έχουν νιώσει. Γιατί ελάχιστοι έχουν διδαχθεί τη σπουδαιότητά της και λίγοι έχουν καταφέρει να απαγκιστρωθούν από τα πρότυπα της κοινωνίας.

(έξω) Πραγματικά

Σύμπαν μου, τι μου συμβαίνει; Με τόσα ενθουσιάζομαι μες στην καθημερινότητα και τα μεγάλα με αφήνουν αδιάφορη...
Έτσι, με βρίσκεις στην κατάσταση που με άφησες και πριν τις εκλογές! Α, όχι! Δεν θα με αναλύσω! Θα αποκαλύψω τα όσα περίεργα κι εκτός κλίματος κατοικούν στο μυαλό μου. Έτσι κι αλλιώς, δεν με παίρνεις στα σοβαρά, ας κάνω το κέφι μου!

Προεκλογικά παιχνίδια

 

Είμαι και πάλι κατενθουσιασμένη! Όχι, βέβαια, με τα παιχνίδια των πολιτικών, μα κι ούτε μ' εκείνα των παιδικών μου χρόνων. Με τα παιχνίδια που σας παρουσιάζω στο 6ο και χειμωνιάτικο τεύχος του Woman's magazine!!!

Βάλε τη δική σου λεζάντα [Κοινωνική αλυσίδα]

think outside the box

Nice day for a revolution

Μικρές οικογενειακές δικτατορίες

Σ' αγαπώ! Ποιος γονιός δεν αγαπάει το παιδί του; Παράπονα... Ποιο παιδί δεν έχει παράπονα! Γιατί δεν ξέρει! Φυσικά και ξέρεις τι σου αρέσει, εκείνο που δεν ξέρεις είναι η ζωή, παιδί μου. Και στη ζωή δεν κάνουμε ό,τι μας αρέσει. Γιατί... Γιατί έτσι είναι η ζωή και δεν θα την αλλάξουμε εμείς!

Βοήθεια, δακρύζει!

by Pietro Rotari

Τουλάχιστον, γράψε τα!

Ανάμεσα σε δυο στάλες

by BrandonEvans

Ένας άνθρωπος έφυγε από τη ζωή. Ένας άνθρωπος με χιούμορ, κοινωνική δράση και πολλά ταλέντα αυτοκτόνησε.

Γιατί έρχεται κάποτε η στιγμή που η ζωή δεν είναι αρκετή. Ή μάλλον, για να ακριβολογήσω (και να επαναλάβω), έρχεται κάποτε η στιγμή που η επιβίωση δεν είναι αρκετή. Και η ζωή ζητάει λογαριασμό. Για όλα! Για τα χαλάσματα, για τα παλάτια. Για ό,τι δεν έκλαψες, για όσα άφησες να σε παρασύρουν στο γλέντι. 

Απορία εξομολογουμένη παραμένει απορία;

Κάνω come back

Σύμπαν μου, σου έλειψα;

της Άνοιξης και της ποίησης και του ύπνου και...

διαβάστε το ανοιξιάτικο τεύχος του Woman'w magazine με κλικ στην εικόνα

Woman's magazine: η γυναίκα της λήθης

Σήμερα, που θυμόμαστε και τιμούμε τους αγώνες των γυναικών της Νέας Υόρκης, που μας δίνεται το ερέθισμα να συζητήσουμε για ένα θέμα που βιώνουμε καθημερινά, αλλά δεν έχουμε το χρόνο και τη διάθεση να το αγγίξουμε, που βρίσκουμε την αφορμή για να κάνουμε κάτι διαφορετικό, σας παρουσιάζω το 2ο τεύχος του περιοδικού μου.

διαβάστε το περιοδικό με κλικ στην εικόνα

Έκτακτη είδηση: Woman's magazine

Έγινα εκδότρια!!!

Aνακάλυψα τη δυνατότητα, με ξετρέλανε η ιδέα και να... το περιοδικό!!! Εορταστικό, κάπως αργοπορημένο και σίγουρα όχι όπως θα είναι τα επόμενα, πολύ καλύτερα δουλεμένα. Βλέπετε, ήθελα να προλάβω τα Χριστούγεννα!

Όχι ακόμα...

Όχι, δεν θα αγανακτήσω, δεν θα θυμώσω, δεν θα δω τη ματαιότητα των συμβιβασμών μου.

Όχι ακόμα...

Θα τρομοκρατηθώ αρκετά για να παραμείνω δεμένη στο άρμα της εξουσίας του ευρύτερου κέντρου, φοβούμενη την ακροδεξιά, λιδορώντας την αριστερά. Αυτό έμαθα να κάνω.

Κολλημένη με το ίντερνετ

σαν πολλούς της γενιάς μου κι ακόμα περισσότερους της νεότερης...

Όπως, σε άλλες περιόδους, υπήρξαμε κολλημένοι με το τηλέφωνο, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο, τα περιοδικά, τα βιβλία.

Προτιμώ να πιαστώ κορόιδο...

και όχι στα γρανάζια...

"An old beggar"- David Terniers II

Σε βλέπει από μακριά, τον βλέπεις κι εσύ. Το ξέρεις, θα σε πλησιάσει. Στριφογυρίζεις αμήχανα. Να φύγεις; ντροπή. Μένεις, με το φόβο ή έστω μια μικρή ανησυχία. Η θλίψη αρχίζει να σε κυριεύει και η μελαγχολία θα σε συντροφεύσει μέχρι αργά το βράδυ. Μπορεί να φωνάξει και την οργή.

Είναι πια δίπλα σου. Σε κοιτάζει μες στα μάτια. Τα αποφεύγεις. Μα και πού να κοιτάξεις; Μια φιγούρα βρώμικη, καταρρακωμένη, σαν υπόλειμμα καταστροφής. Μια ανελέητα γυμνή αλήθεια.

Και να, που ήρθε η σειρά μας

eric de barros

Τακ - τακ, το χτύπημα στην πόρτα και η καρδιά μας έμεινε στη θέση της. Αποκλείεται να ήρθαν για εμάς. Κι όμως! Δεν ζητούσαν τους παππούδες μας, δεν έψαχναν τους γονείς μας, δεν κυνηγούσαν τα πρεζόνια, δεν καταδίωκαν τους μετανάστες, δεν αναφέρθηκαν τουλάχιστον στους αναρχικούς. Ήθελαν εμάς. Έναν από εμάς, για την ακρίβεια. Έναν "σταμπαρισμένο αριστερό".

Σκλάβοι καλοπληρωμένοι

   Και ξαφνικά οι φράουλες, το αγαπημένο μου φρούτο, έγιναν είδηση, είδηση φρίκης...

Έχει ένα ταλέντο η εξουσία να λερώνει τα όμορφα πράγματα!