Και να, που ήρθε η σειρά μας

eric de barros

Τακ - τακ, το χτύπημα στην πόρτα και η καρδιά μας έμεινε στη θέση της. Αποκλείεται να ήρθαν για εμάς. Κι όμως! Δεν ζητούσαν τους παππούδες μας, δεν έψαχναν τους γονείς μας, δεν κυνηγούσαν τα πρεζόνια, δεν καταδίωκαν τους μετανάστες, δεν αναφέρθηκαν τουλάχιστον στους αναρχικούς. Ήθελαν εμάς. Έναν από εμάς, για την ακρίβεια. Έναν "σταμπαρισμένο αριστερό".

Όλα ήταν στη θέση τους

"Οι πεινασμένοι στην Αφρική.

Οι ειδικοί στην τηλεόραση.

Οι κακοί στη φυλακή.

Οι αναρχικοί στα Εξάρχεια.

Αυτοί που αποφασίζουν στη βουλή.

Τα λεφτά μας στα δάνεια.

Η αστυνομία στην επόμενη γωνία.

Τα σπίτια μας στις τράπεζες.

Ξέρω ποιος είσαι

"Ξέρω πόση βρομιά έχεις μέσα σου.

Ξέρω ποιος είσαι και τι θέλεις.

Μα, δεν πειράζει. Έλα, κάθισε κοντά μου.

Ευχές αγάπης

Είναι τα πρώτα μπουμπούκια που σκάνε μύτη, είναι ο χειμώνας που φαντάζει πια τόσο μακρινός, είναι που αλλάζουν οι καθημερινές συνήθειες, είναι οι λίγες μέρες ξεκούρασης, είναι η αφορμή ή ο καταναγκασμός (!) να βρεθείς με συγγενείς και φίλους, είναι τα ποτήρια που υψώνονται, είναι ο αέρας που μοσχοβολάει...

Είναι που όλα φωνάζουν γύρω σου: "Μπορείς να κάνεις μια νέα αρχή!"...

Και παίρνω τη φωνή σου

Θεσσαλονίκη, 1 Μάη 1936

η ψυχή της αγωνίστριας και του αγωνιστή,

όλων των καιρών,

σ' ένα ποίημα για όλους...

Μ' ακούς;

Μ' ακούς; 

Το ξέρω, μ' ακούς!

Ανεμίζεις τις κοτσίδες σου

στα κατακόκκινα λειβάδια

και σφυρίζεις το γνωστό μας σκοπό

παρέα με τους συντρόφους (σου).