Γκάτσος-Χατζιδάκις: γκρεμίσανε τα φράγματα...

Οι τελευταίες μέρες χρωματίστηκαν ξανά από τους πολέμιους του αυτονόητου. Όσοι λεηλάτησαν τη χώρα, πυροβολούν στο ψαχνό με κορώνες ενδιαφέροντος για την πατρίδα. Όσοι τους ανέχτηκαν, ψάχνουν διέξοδο. Όσοι τους ακολούθησαν δίχως να το καταλάβουν, αρνούνται να δώσουν λίγο από το κουράγιο τους στους ομοιοπαθούντες.

Η δική μου σκέψη βρήκε μια γωνιά να ξεκουραστεί σε αυτούς τους στίχους του Νίκου Γκάτσου, που μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις το 1986.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά η ελπίδα...

των ανθρώπων να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα δίνει νέα πνοή κάθε φορά στα γεγονότα, μα και σκιάζει τη μνήμη, θολώνει την κρίση...

έργο του Τάσσου

Οι σταθμοί στην ιστορία του εορτασμού της εργατικής πρωτομαγιάς πολλοί, εύκολα όμως όλοι χωρούν σε μιαν εικόνα:

οι καταπιεσμένοι καταφέρνουν, επιτέλους, να ενωθούν κι αποφασίζουν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματά τους. Οι καταπιεστές με αδιάκριτη, ψυχολογική και σωματική, βία τους διασπούν, πνίγουν στην ελεεινή προπαγάνδα τα γεγονότα.

Γίνε μου όρκος και φωτιά

Το 1974 ο θίασος του Κώστα Καρρά ανέβασε στο θέατρο Αλάμπρα το έργο του Sean O'Casey "Κόκκινα τριαντάφυλλα για μένα".

Πολυδούρη - Καβάφης: συνομιλία

Brett Rogers

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας σαν μια σειρά κεράκια αναμμένα- χρυσά, ζεστά και ζωηρά κεράκια.

Ω, χαμηλώστε αυτό το φως! Στη νύχτα τι ωφελάει; Πέρασε η μέρα, Φτάνει πια.

Ένα τριαντάφυλλο για την αγάπη, ένα βιβλίο για πάντα!

      

Με αυτό το σύνθημα γιορτάζεται από το 1925 η ημέρα βιβλίου στην Καταλονία, στο δρόμο La Rambla που πλημμυρίζει από κόσμο. Στο φημισμένο αυτό δρόμο (που λάτρευε ο Λόρκα) οι Ισπανοί συνεχίζουν το μεσαιωνικό τους έθιμο ανταλλάσσοντας 400.000 βιβλία και 4.000.000 τριαντάφυλλα!

Απ' το 1995 η UNESCO καθιέρωσε την ημέρα του φεστιβάλ της Καταλονίας ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου συνδυάζοντας τις ημέρες θανάτου του Θερβάντες και του Σαίξπηρ.

Της νύχτας τα ηχεία

Όλοι οι πίνακες της ανάρτησης είναι του Leonid Afremov

μεσάνυχτα στο ξέφωτο

Δεν σωπαίνουν ποτέ. Πάντα ακούγεται το γκάζι τους.

Μαρσάρουν στην πρώτη απότιστη ελπίδα που συναντούν κι αρχίζουν να της μιλούν. Όλη τη νύχτα. Μέχρι ν' ακουστούν τα μαρσαρίσματα της επιβίωσης. Τότε κάνουν πως σίγησαν...